Από που μας τελικά ήρθαν οι Vegans και γίνεται τόσος ντόρος ;

Όταν κάποιος είναι μέρος μιας ομάδας της κοινωνίας μας και καλείται να γράψει γι’ αυτήν το συναίσθημα τον διακατέχει είναι περίεργο, αλλόκοτο.

Χρειάζεται χειρουργική ακρίβεια στον λόγο του και ενισχυμένη επιχειρηματολογία στην φαρέτρα του για να είναι όσο το πιο δυνατόν αντικειμενικός αλλά και για να μην πέσει στην παγίδα του ψυχικού πάθους.  Ων vegan λοιπόν ξεδιπλώνω ευσύνοπτα την φιλοσοφία μας και λύνω την πρώτη παραξήγηση που υπάρχει. Ο βιγκανισμός δεν είναι απλώς γαστρονομικό trend. Είναι στάση ζωής.

Ο βιγκανισμός δεν είναι μόδα ή καινούριο φρούτο. Ο χαρακτηρισμός vegan θεμελιώθηκε επισήμως, ως επικοινωνιακός όρος για τον προσδιορισμό των αυστηρώς χορτοφάγων, το 1944, στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι ρίζες του όμως ξεκινούν από την αρχαία Ελλάδα και τον Πυθαγόρα. 

 Οξυδερκής, ενορατικός, βαθιά σκεπτόμενος και ιδιαίτερα επαναστατικός για την εποχή του ο Σάμιος φιλόσοφος είχε εκφράσει ανοιχτά τις πεποιθήσεις του πως θεωρούσε ανήθικη της θανάτωση και την εκμετάλλευση ζώων καθότι όλα τα έμβια όντα έχουν ψυχή και συναισθήματα. Ύψωνε το ανάστημα του και επέμενε προς τους συμπολίτες του ότι είναι ύβρις το να καταναλώνεις τα σφάγια που θυσίαζαν για να τιμήσουν τους Θεούς. Και αν ήταν λίγοι όσοι τον ακολούθησαν τότε εν τέλει διαπιστώνουμε ότι πολλούς αιώνες μετά  η παρακαταθήκη του έγινε  υστεροφημία ανθρωπιάς

Ο βιγκανισμός καταγράφηκε ως φαινόμενο στην παγκόσμια ιστορία της ανθρωπότητας το, όχι και τόσο μακρινό 1840 οπότε και εμφανίστηκε ως τάση στην Αγγλία,(την πιο ισχυρή χώρα του πλανήτη τότε) η αυστηρώς χορτοφαγική διατροφή με τους χορτοφάγους Άγγλους πολίτες της να τους αποκαλούν Πυθαγόρειους

Το ζήτημα απασχόλησε, στη φιλοσοφική του διάσταση, και τους φιλοσόφους Μπένθαμ, Σινγκερ, Φρασιόνε οι οποίοι,  κινούμενοι από διαφορετικές αφετηρίες ο καθένας, κατελήγουν στο συμπέρασμα ότι  βιγκανισμός είναι μια ηθική επιλογή-επιταγή ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων για την όποια ικανοποίηση των όποιων ανθρωπίνων αναγκών. Αρά είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε  συλλογικά πρέπει να παραδεχθούμε ένα πράγμα. Οι vegans δεν είναι μια περιθωριακή ομάδα παραφρόνων που κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό τους. Δεν είναι θύματα μιας μόδας που αλλάζει λες και πρόκειται για κολεξιόν κάποιου κορυφαίου μόδιστρου. 

Υπάρχουν ρίζες, υπάρχει ιστορικό υπόβαθρό. Και εν πάση περιπτώσει  γιατί στην ορθόδοξη χριστιανική κουλτούρα μας αποδεχόμαστε την θρησκευτική νηστεία μετά βαίων και κλάδων ενώ την αυστηρά χορτοφαγική διατροφή 365 μέρες τον χρόνο την αντιμετωπίζουμε στην ευγενέστερη των περιπτώσεων με καχυποψία;  

ΠΗΓΗ: EMEA