Το τοπικό είναι το νέο παγκόσμιο.

Τα τελευταία χρόνια αφενός κάνουμε λόγο για παγκοσμιοποίηση της γαστρονομίας ανακαλύπτοντας διεθνείς κουζίνες σε εστιατόρια αλλά και με πειραματισμούς με πιο ιδιαίτερα, μέχρι πρότινος άγνωστα, εξωτικά υλικά. Η επιστροφή στην εντοπιότητα πέρυσι έγινε πιο απαραίτητη από ποτέ.

Σε παλαιότερη συνομιλία μας ο κος Ηλίας Μαμαλάκης, σχετικά με το πώς βιώνουν οι επιχειρηματίες της εστίασης τις συνέπειες της πανδημίας, είχε επισημάνει τη σημασία της αναγνώρισης του τοπικού στοιχείου και τον νευραλγικό ρόλο της στην οικονομική εξυγίανση και επιβίωση μιας χώρας όπως η Ελλάδα:

«Σε ελληνικό έδαφος, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να επανεξετάσουμε την ελληνική οικονομία στο σύνολό της. Πρέπει -γαστρονομικά μιλώντας- να ξαναδούμε το κομμάτι των εισαγωγών και της επάρκειάς μας σε τρόφιμα. Η δευτερογενής εκμετάλλευση των αγροτικών προϊόντων και μια νέα βάση στην κτηνοτροφία ώστε να έχουμε αυτάρκεια στο κρέας αντί να εισάγουμε από Ολλανδία και Γερμανία είναι μια καλή αρχή.

Γιατί να μην παράγουμε δική μας ζάχαρη που θα κοστίζει 20 λεπτά ακριβότερα αλλά θα είναι ελληνική; Θα δουλέψει ελληνικό δυναμικό και χιλιάδες αγρότες θα καλλιεργήσουν ζαχαρότευτλα. Προσωπικά, ανέκαθεν κυνηγούσα με μανία το ελληνικό προϊόν. Δεν αγοράζω π.χ λεμόνια Αργεντινής. Προτιμώ τα δικά μας και ας είναι λιγότερο ζουμερά και λίγο πιο ακριβά, ούτε κινέζικα σκόρδα. Επιμένω ελληνικά, αυτό αν το κάνουμε όλοι θα είναι σωτήριο. Θέλει μια ματιά “ηρωική”, -το λέω και δακρύζω- να δει ο Έλληνας τον Έλληνα».

Ενδεικτικά αναφέρω μια πολύ αξιόλογη -υποδειγματική- προσπάθεια στην Ελλάδα την πρωτοβουλία Fish From Greece. Δημιουργήθηκε με στόχο την ανάπτυξη της Ελληνικής Ιχθυοκαλλιέργειας και των Μελών της, από την ΕΛΟΠΥ, προωθώντας το φρέσκο ελληνικό ψάρι -τσιπούρα, λαβράκι, κρανιό, φαγκρί και μαγιάτικο- με το συγκεκριμένο Πρότυπο Ιδιωτικό Σχήμα Πιστοποίησης.

Γενικά, τα τοπικά προϊόντα εν μέσω πανδημίας κέρδισαν έδαφος. Με σεφ ανά τον κόσμο να υποστηρίζουν τους μικρούς παραγωγούς τους αναζητώντας δημιουργικές εναλλακτικές στήριξης όσο η εστίαση παρέμενε – ή παραμένει- σε αδράνεια. Κάποιοι μάλιστα προσάρμοσαν τους χώρους των εστιατορίων τους μετατρέποντάς τους σε «τράπεζες τροφίμων». Άλλοι συνεργάζονταν με παραγωγούς πουλώντας σειρές προϊόντων με υλικά από την παραγωγή τους όπως η Σλοβένα Άνα Ρος.

Πηγή: marie claire